20 Ocak 2013 Pazar

Mevsimler


Aynı mevsimler gibiydim
Hazanda döküldü yapraklarım
Hiç düşünmeden çiğnediler o sapsarı yolları
Ardından kelimeleri yağdırdım şehrimdeki o kör insanlara
Hıncımla aktı gitti, yağmurun şiddeti götürdü hüznü ve kederi

Aynı mevsimler gibiydim
Aşkı yok ederek beyaza büründüm
Sonunda ruhum gibi bembeyazdı herşey
Titresem de duyguları dondurdum, öldürdüm hiç acımadan
Sonunda yapayalnız kaldım o ıssız sessizlikte ve toparlandım

Aynı mevsimler gibiydim
Eriyip gittiler tutamadım sözlerimi yine
Elimde olmadan kaptırdım kendimi güzelliklere
O bembeyaz görüntü alabildiğine yeşilliğe verdi kendini
Çiçekler açtı, kalbim tekrar atmaya başladı ve aşk geri gelmişti

Aynı mevsimler gibiydim
İnanmıştım, güvenmiştim, vazgeçmiştim
Bir süre sonra bende erimeye başlamıştım o sıcaklıkta
Ateş gibi yaktı, herşeyi mahvetti, cennetken cehennemi yaşattı
Bu sefer küllerim savrulmaya başladı dört bir yana ve döküldüler

Aynı mevsimler gibiydim
Yine aynı döngü, aynı hatalar, inişler - çıkışlar, dengesizlikler
Tekrar tekrar söylenen şarkılar, tekrar tekrar çekilen filmler
Farklı sesler, farklı insanlar, farklı görüntüler olsa da aynı mevsimler gibiydi
Aynı mevsimler gibiydim…

Emrah Soner
20.01.2012


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder