15 Ekim 2012 Pazartesi

Tükenmeyen


Artık yazmıyordum herkesin ardından
Dökmüyordum kelimeleri, cümlelere
Harcamıyordum nefesimi, gözyaşlarımı
'Tükenmiş miydi?' diye soruyordum bazen kendime
Bazende boşveriyordum, tükenen umuttu deyip geçiyordum

Artık yorulmuştum koşmaktan, el sallamaktan
Yormuyordum ruhumu, bedenimi boş yere
Bakmıyordum gidenlere ve bıraktınlarına
'Tükenmiş miydi?' diye soruyordum bazen kendime
Ama hiç boşveremiyordum.. çünkü önemsiyordum

Dinlenmiştim, büyümüştüm, güçlenmiştim!
Daha hiç kullanılmamıştı ki sevgi, nasıl tükensin?
Duruyordu öylece -saf, tertemiz ve dokunulmamış
Oysa umudu kestiler, yaktılar, gömdüler...
Öldürdüler onu ve korku bıraktılar geriye
Nasıl olur da tükenmesin?

Emrah Soner
14.10.2012 23:45