Mutsuz Son (Boşluğa Yazılanlar Serisi IV)

Geldin dokundun gizli yaralarıma
Yine kanattın farkında olmadan içten içe
Pes ettim bugün, ama tamamen vazgeçmiş sayılmam
Artık kabullendim başkasının olduğuna - benim olmadığına
Yutkundum bu büyük lokmayı çaresizce
Aşağı doğru inerken acıttı, kanattı ve sonra dibe vurdu - bende düşmüştüm artık
Bir yanım seni bekliyor hala çaresizce, sessizce akıtıyor gözyaşları
Diğer yanım düşünüp duruyor, tebessüm ediyor nedensizce

Dua ediyorum ama duayla kader değiştirilmez biliyorum
Yazılmış bir kere, boyun eğiyoruz işte (İtiraz yok!)
Düşünüyorum neyle yazılmış kaderim, anlam veremiyorum bu hayata
Kısmet der kolaya kaçarız her zaman, aslında acıdır bu zaman zaman
Biliyorum bir daha kimse çıkmaz karşıma senin gibisi, kimse olamaz senin gibi
Dünya'ya düşen bir melektin sen, bense insandım
Ben seni gördüm ama bu sefer tam tersi sen göremedin beni!
Melek ve insan'ın olanaksız aşkıydı bu..

Ne kadar değerli olduğunu anlatırken sana,
Tutamadım kendimi gözlerim doldu ve seni sevdiğimi söyledim masumca
Bilmiyorum belki de sende farkındasın tüm bu gerçeklerin
Ama gözlerini başkasına kaçırıyorsun ve şuan başkasınınsın
Anlamamazlıktan geliyorsun belki de
Belki de her zaman ki gibi farkında değilsin, safsın, temizsin..
Ne kadar acı çeksemde ve bunun birazını görsende soramıyorsun derdimi
Zaten sorsanda anlatamam ki senli bu çaresizliğimi

Her an aklımdayken nasıl unutabilirim ki seni?
Hayatım sen iken, nasıl silebilirim hayatımdan seni?
Hayallerim senden ibaretken, nasıl göremezsin beni?
Nasıl duyamazsın çığlıklarımı, nasıl bilemezsin acılarımı?

O kadar mutluydun ki, yanındayken o kadar mutluydum ki gözlerim parlıyordu
Anlatamadım, anlatıp üzmek istemedim ikimizide
Hoş ben zaten yanmıştım, yakamazdım senide
Kıyamadım, kıyamazdım da asla size
Taa ki arkanı dönüp gittiğinde anladım herşeyi
Sanki birden kalbime bıçak saplandı ve ağrısı geri geldi tekrar
Gözyaşlarım aktı, depresif şarkılar çaldı sensiz odamda
Sen bu şehre gelmeden önceki halime döndüm birden bire

Doyamadım sana bu kadar kısa süre içinde
Bu kadar kısa sürede sana daha çok alışmışım farkında olmadan
Keşke hep yanımda olsan, bebek gibi uyusan, bense uzaktan izlesem
Gizli mektupları verse miydim sana?
Ya da keşke anlatsamıydım diye düşündüm salakça (yine keşkelere sığındım)
Anladım ki hep gizli kalacaklar, göremeyeceksin hiçbir zaman bunları- belki de birgün yanacaklar
Görsende anlamayacaksın hiç bir zaman, bakacaksın ve geçeceksin
Gideceksin arkana bakmadan yine, arkanda bıraktığın şahaseri göremeyeceksin

Her an aklımdayken nasıl unutabilirim ki seni?
Hayatım sen iken, nasıl silebilirim hayatımdan seni?
Hayallerim senden ibaretken, nasıl göremezsin beni?
Nasıl duyamazsın çığlıklarımı, nasıl bilemezsin kanadığımı?

Artık çok geçti, her geçen gün kaptıracaktın kendini ki kaptırmıştında
Bekleyemezdim ayrılığı, üzülmeni isteyemezdim
Herşeye rağmen, çektiğim acıya rağmen kıyamazdım sana
Bu hikaye seriside böyle bitti, noktalandı gitti
Ama artık çok geçti, çok geç kalmıştım sana
Kaçırdım bu mutluluk trenini her zaman ki gibi
Sen gittin ama kaldı acısı, götürmedin acıyı beraberinde
Senden geriye kalan sadece bu mutsuz sondu..

Emrah Soner
01.04.2011

Keşke 1 Nisan şakası yaptığını, herşeyi bildiğini ve bana beni sevdiğini söyleseydin! Ahh keşke.



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kapı

Gerçek (2.Bölüm)

Eksik (Yalnızlığın Sessiz Çığlıkları Serisi I)