24 Mart 2011 Perşembe

Siyah & Beyaz (Boşluğa Yazılanlar Serisi III)

Her an ne haldeyim bir görebilsen keşke
Bir duyabilsen çığlıklarımı, silebilsen gözyaşlarımı
Eminim görebilsen - duyabilsen anlarsın ve sarılırsın bana
Ama nerden bilirsin ki sır gibi saklanan yaşamdan bu kesiti
Saatler geçti, günler geçti ama sanki yıllar geçmiş gibi
Uzun süredir kimse için bu kadar ağlamamıştım
Söz vermiştim kendime ama tutamadım gözyaşlarımı işte
Yıllardır kimse acıtamamıştı, kimse kanatamamıştı
Dokunamamıştı kimse kalbime senin gibi
Seni yanımda hissettiğim her an güçlendiğimi sanmışım sadece
Ama sen olmadan bir hiçmişim aslında, geçte olsa farkettim

Ben hep bekledim ama gelmedin
Gelemedin kalbinde başka biri varken
Oysa benim olacağını bilsem beklerdim yıllarca
Zaten bilmesem de bekleyeceğim sessizce ve uzaktan
Taa ki sen anlayıp dur diyene kadar
Bu şehir senle güzelmiş şimdi anladım
İstanbul senle daha anlamlıymış geçte olsa farkındayım
Senden gizli yazdığım mektupları - şiirleri şimdi ne yapayım?
Gözyaşlarım sel oldu, ulaşmadılar mı sana hala?
Sen diye hayal etip, sarılıp - uyuduğum yastık sırılsıklam şimdi
Her gece yağdırıyorum ve şimşekleri kalbimde çakıyor
Kanatıyor, acıtıyor ve oluk oluk akıtıyor..
Şimdi bu mektupları - şiirleri atsam dalgalarıma, ulaşırlar mı sana?

Sana yüzüm gülse de içim sızlıyor, ama bilmiyorsun
Seni bekledim gecelerce ama gelmedin yine rüyalarıma
Rüyalarımda bile göremez oldum o güzel yüzünü
Hoş, son zamanlarda artık uyuyamıyorum bile
Sabahlara kadar dönüp duruyorum kırık hayallerinle
Onlarda batıyor, kanatıyor, uyutmuyor
Uyku bile haram oldu bu hayatta bana
Bu gidişle ebedi uykuya dalıp gideceğim bu diyardan
O zaman sadece anı olarak kalacak belki de tüm bu yaşananlar
Belki de bu sefer hep yanında olup, yine dokunamayacağım sana
Yine senin olamayacağım

Her an aklımdasın ve her an sövüyorum kadere
Neden seni bana yazmadı diye!
O dudaktan başkası öptü..
O koyda başkası dinlendi..
O tatlı ellerinden başkası tuttu..
O güzel parlayan gözlerine başkası baktı..
Ve en önemlisi o temiz kalbine başkası dokundu..
Sadece çıldırıyorum aklımda bunlar döndükçe, dünya döndükçe
Bense hayal etmekle yetinmiştim oysa, durduramamıştım
Şimdi onlarda yıkıldılar benim gibi
Yıkılanlara uzaktan bakmak ne kadar acı, çok iyi bilirsin
Bu beden nasıl ayakta durur tüm bunlara rağmen, bilir misin?

Şuan mutluluktan gözlerinin içi parlıyor eminim
Benimse gözlerimden yaşlar akıyor mutsuzluktan
En kötü anımda bile beni mutluluktan havalara uçururdun
Şimdi ise mutsuzluktan düşüyorum dibe
Daha yere çakılmadan kırıldı düşlerim, saçıldılar etrafa
Şıngırtıları çınlıyor kulağımda hala, yankılanıyor duvarlarımda
Sabah ilk gözlerimi açtığımda kalbimdeki o acıyı hissediyorum
Keşke gözlerimi hiç açmasamda ağrıyacak yer kalmasa bedenimde

Senin canın yanarsa, benimde yanar
Şuan mutlu olsan da benim ki yanıyor işte
Her zaman hakettiğin için mutlu olmanı istiyorum yinede
Seni bekliyorum hala umudum tükensede
Kendimi kandırıyorum farkındayım ama nerde çare?!
Kendimden düşünmeden vazgeçerim - o çok kolay
Ama senden vazgeçemiyorum işte (asla silemem gözyaşı gibi)
Sadece korkuyorum, bedenimi saran bu sisli yerde seni kaybetmekten
Ölsemde gözyaşı akmasa, artık birikip taşmasa
Odamın duvarları, yukarıdaki tanrı şahit tüm bunlara
Herşeyi onlar gördüler ve sadece onlar daha iyi anlarlar halimi
Şarkılar yarama tuz bassa da, onlar anlatır halimi

İhtimallere kapıldım, hep varsayımlara takıldım
Bir gün anladığında ya kaybedecektim yada kazanacaktım seni
Hayat denen bu kumar masasında karar vermek risk farkındayım
Siyahla beyaz gibi aynı, dönüp dönüp durmayan zar gibi
Sabrımı daha ne kadar zorlayabilirim bilmiyorum
Sadece çok korkuyorum bunları anlatıp seni kaybetmekten değerlim
Mutlu olmaya çalıştım evet, sözümü tutmaya çalıştım!
Kavuşacaktım sana benim olmasanda
Ama akıllanmadım hayale kapıldım farkında olmadan yine
Acaba dedim içimden o da daha önce hissetti mi bazı şeyleri
Ya da farketti mi benim hissettiklerimi
Gözümden yaş akarken güldüm sonra kendi kendime
Dalga geçtim kendi kurduğum hayallerimle, düşüncelerimle..
Küçük görüp, aşağıladım sonra kendimi - zaten düşmüştüm!

Döktüm yine içimi boşluğa - evet yine farkında değilsin ben farkındayım
Sana bir kere bile yalan söylemedim tüm bu hayatım boyunca
Fakat bu gerçeği saklamanın azabı - işkencesi anlatılmaz, yaşanıyor
Her derdimi- tasamı sana anlatırdım, sende bana
Ama bu dert senle ilgili ve senle dertleşemiyorum bile -ne acı
Hala farkında bile değilsin tüm bu yaşadıklarımın
Ben seni farkında olmadan çok sevmişim oysa
Sen başkasının olunca anladım, her insan gibi kaybedince anladım..

Emrah Soner
24.03.2011


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder