10 Ekim 2010 Pazar

Kapı II

Uzun süre sonra kimse girememişti o kapıdan
Yıllar önce kitleyip saklanmıştım
Bu sefer kendimi tutsak etmiştim oraya
Kimse göremez demiştim, kimse bilemez
Anahtarı yutup susmuştum uzun bir süre
Sessizlik kaplamıştı bedenimi, ruhumu da yalnızlık
Kalbimin kapısını açmadım kimseye, açamazdım da
Duruldum ve dinlendim içimde
Karanlığa doydum ama bir yandan da ışığın tadını özledim

Baktım olmuyor, çekilmiyor bu yalnızlık
Dayanamadım… uzun bir süre sonra çıkmak istedim
Çığlıklarımı duyanlar oldu, kapıyı zorlayanlar
Hatırlamıyorum kimler korkak gibi umarsızca geçip gitti önünden
Kimler kahraman gibi kırmaya çalıştı!
Ama sonunda dayanamayıp açılmıştı kendiliğinden
Belkide Tanrı hatırladı beni ve açtı kapıyı
Yorulmuştu, paslanmıştı, yosun bağlamıştı
Yıllar sonra çalışan bir makina gibi acı acı gıcırdıyordu açılırken

Usulca ışık girdi ilk önce Dünyama ve daha sonra bedenler
Gözlerimi alamadım, sadece duvarlara bakakaldım
Yıllardır içindeyken farketmemişim oysa ki
Kurumuş kanlar, silinmiş tırnak izleri
Sarmışım yaralarımı, gözyaşlarım akmamış uzun zamandır
Yeniden doğmuşum aslında ve tertemiz yeni bir sayfa
Zaman kaybetmeden yaşadıklarımı yanıma aldım
Koşarak çıktım oradan, hiç arkama bakmadan
Sonsuza dek kapadığım Dünya’yı benden başka kimse görmedi uzun zaman
Saklandım ve sakladım gizli bir mabet gibi
Artık herkes görebilir ama dokunsa da acıtamaz
Çünkü artık ben yokum bundan sonra orada..

Emrah Soner
10.10.10. 10:10



6 Ekim 2010 Çarşamba

Unut

Silip geçersin herşeyi, sonra unutulur
Birgün yanar yüreğin, sonra unutulur
Bakarsın akar gözyaşların, sonra unutulur
Atlatırsın her şeyi, sonra da unutursun

Terkedip gider birileri, sonra unutulur
Hayallerin yıkılır gider, sonra unutulur
Her şeyin bittiğini sanarsın, sonra unutulur
Gerçekten bitmiştir her şey, sonra da unutursun

Seversin birini, sonra unutulur
Yakarsın canları, sonra unutulur
Yıkar gidersin hayalleri, sonra unutulur
Ağlatırsın insanları, sonra unutulur
Hatırlamazsın hiç birşeyi,
Her şeyin sonunda sende unutulursun.

Emrah Soner
06.10.2010


Cevaba kendi aklınla sahipsin.
Kasten onu unutmuşsun.
İnsan aklı bu şekilde çalışır.
Ne zaman bir şey kabul etmek için çok nahoş, çok utanç verici olsa, hafızamızdan sileriz
Ama izler her zaman oradadır.. (Evanescence)