10 Ekim 2010 Pazar

Kapı II

Uzun süre sonra kimse girememişti o kapıdan
Yıllar önce kitleyip saklanmıştım
Bu sefer kendimi tutsak etmiştim oraya
Kimse göremez demiştim, kimse bilemez
Anahtarı yutup susmuştum uzun bir süre
Sessizlik kaplamıştı bedenimi, ruhumu da yalnızlık
Kalbimin kapısını açmadım kimseye, açamazdım da
Duruldum ve dinlendim içimde
Karanlığa doydum ama bir yandan da ışığın tadını özledim

Baktım olmuyor, çekilmiyor bu yalnızlık
Dayanamadım… uzun bir süre sonra çıkmak istedim
Çığlıklarımı duyanlar oldu, kapıyı zorlayanlar
Hatırlamıyorum kimler korkak gibi umarsızca geçip gitti önünden
Kimler kahraman gibi kırmaya çalıştı!
Ama sonunda dayanamayıp açılmıştı kendiliğinden
Belkide Tanrı hatırladı beni ve açtı kapıyı
Yorulmuştu, paslanmıştı, yosun bağlamıştı
Yıllar sonra çalışan bir makina gibi acı acı gıcırdıyordu açılırken

Usulca ışık girdi ilk önce Dünyama ve daha sonra bedenler
Gözlerimi alamadım, sadece duvarlara bakakaldım
Yıllardır içindeyken farketmemişim oysa ki
Kurumuş kanlar, silinmiş tırnak izleri
Sarmışım yaralarımı, gözyaşlarım akmamış uzun zamandır
Yeniden doğmuşum aslında ve tertemiz yeni bir sayfa
Zaman kaybetmeden yaşadıklarımı yanıma aldım
Koşarak çıktım oradan, hiç arkama bakmadan
Sonsuza dek kapadığım Dünya’yı benden başka kimse görmedi uzun zaman
Saklandım ve sakladım gizli bir mabet gibi
Artık herkes görebilir ama dokunsa da acıtamaz
Çünkü artık ben yokum bundan sonra orada..

Emrah Soner
10.10.10. 10:10



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder